บทที่ 147

เดรเวน

โซ่เงินรัดข้อมือข้าจนจมลึก แต่ละข้อโซ่ที่สลักอักขระรูนแผดเผาเนื้อหนังของข้า ข้าไม่รู้แล้วว่าถูกแขวนอยู่ในห้องขังต้องสาปใต้ปราการไลแคนดอร์นี้มากี่วันแล้ว รอยตราสีดำบนอกข้า ของขวัญจากมอร์กานา มันสั่นไหวด้วยพลังงานอันชั่วร้าย สูบสิ้นเรี่ยวแรงของข้าไปพร้อมๆ กับขัดขวางการกลายร่างเป็นมนุษย์หมาป่า

...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ